Achtergrond

Op 9 november 2005 overlijdt Aad de Vette. Iets meer dan een jaar nadat hij vanwege ademhalingsmoeilijkheden het ziekenhuis bezocht en daar aan de hand van foto's werd geconstateerd dat er iets mis was in zijn longen,

sterft hij aan de gevolgen van longkanker. Hoezeer Aad gewaardeerd wordt door familie, vrienden en collega's wordt duidelijk op zijn begrafenis, die door meer dan driehonderd mensen wordt bijgewoond. De waardering blijkt ook in de periode voorafgaand aan zijn overlijden. Velen zijn betrokken bij zijn ziekte. De laatste maanden van zijn leven brengt Aad thuis door. Zijn vrouw Anne-Marie en hun beide zoons wijken daarbij niet van zijn zijde. Zij worden daarin bijgestaan door broers en zussen en goede vrienden.

De familie De Vette besluit dat de herinnering aan Aad concrete vorm moet krijgen; een vorm bovendien waarin Aad zich, sportief als hij was en betrokken als hij zich zelf altijd toonde, zou herkennen. Op de dag dat Aad zijn zestigste verjaardag zou hebben gevierd, 14 maart, wordt symbolisch een cadeau aan zijn vrouw aangeboden: de familie schrijft zich als team in voor de Roparun 2007.

Aad heeft in de laatste maanden van zijn leven bewust gekozen voor kwaliteit van leven. Wij hebben aan den lijve ondervonden hoe belangrijk het voor alle betrokkenen is om de laatste fase van je leven temidden van je naasten te kunnen doorbrengen. Wij zijn ons ervan bewust dat het voor ons 'makkelijk' was om dit gezamenlijk te doen, aangezien Aad uit een grote en zeer betrokken familie komt. Vele anderen zullen afhankelijk zijn van de faciliteiten zoals door de stichting Roparun worden geboden.

Juist door actief aan de Roparun mee te doen hebben we ervaren hoe uniek dit evenement is en welke impact dit fantastische initiatief heeft. Dat we hierdoor ook in 2008 en 2009 aan de start verschenen als het inmiddels welbekende team 021, was bijna vanzelfsprekend.

In 2010 hebben we er bewust voor gekozen niet mee te doen aan de Roparun. Als relatief klein familieteam wilden we even pas op de plaats maken, maar boven alles zorgden trieste omstandigheden ervoor dat we toen geen Roparun zouden “doen”.

We zijn in het afgelopen jaar namelijk opnieuw keihard met onze neus op de feiten gedrukt door het overlijden van broer Dick en zus Marja. Ook hun dood werd veroorzaakt door die vervloekte ziekte kanker. En het noodlot heeft helaas ook onze zwager Rinus Roeling getroffen, waarvan we vurig hopen dat hij de strijd tegen kanker wel zal kunnen winnen. Alle drie hebben overigens in onze eerdere deelnames aan de Roparun een actieve rol gespeeld.

Het is nauwelijks te bevatten als een familie binnen zo’n korte tijd wordt geconfronteerd met zoveel persoonlijk leed. Onmachtig te moeten toezien hoe de ziekte om zich heen grijpt, maakt je afwisselend boos en verdrietig. Want je zou werkelijk alles willen doen om het leed ook maar enigszins te kunnen verzachten. Wanneer het zo dichtbij komt, wordt eens te meer duidelijk dat kwaliteit van leven, juist in die laatste levensfase, zo enorm belangrijk is voor zowel patiënt als voor de familie.

Dat is natuurlijk precies waar de Roparun voor staat en daarom hebben we besloten ons opnieuw op de teamlijst te laten plaatsen. In juni 2011 verschijnen wij als Team Familie van Aad de Vette wederom aan de start (nu met teamnummer 094) om ons sportieve en financiële steentje bij te dragen. Naast ons team leveren nog tweehonderdvierenzeventig teams in het pinksterweekeinde weer een topprestatie om talloze kankerpatiënten en hun naasten de helpende hand te bieden.

Al lopende/fietsende/masserende/caterende/chauffeurende zullen wij in gedachten bij al deze mensen zijn, maar in het bijzonder bij onze pa en ma, onze Kees, onze Aad, onze Marja, onze Dick en onze Rinus.