Helaas heeft 'onze' Rinus Roeling de strijd niet kunnen winnen, de dag voor kerstmis kwam het bericht van zijn overlijden na een ziekbed van zo'n slordige vijftien maanden.
Natuurlijk wisten we dat dit onvermijdelijke nieuws er aan zat te komen, maar toch komt zo'n klap dan nog steeds keihard binnen. Gelukkig is onze familie in de gelegenheid geweest afscheid te nemen van Rinus en ook hierbij, misschien wel juist toen, bleek maar weer eens hoe ontzettend dapper hij zijn ziekte onderkende.

Vanaf onze eerste deelname aan de Roparun in 2007 was Rinus van de partij. Voor hem stond het vast dat hij, als zwager van Aad, deel ging uitmaken van onze equipe en vanzelfsprekend was hij meer dan welkom. Met zijn ervaring als (internationaal) vrachtwagenchauffeur en zijn topografische kennis had hij bij wijze van spreken al een basiskamp in Noord-Frankrijk ingericht, voordat we ook maar een vergadering belegd hadden over hoe onze deelname aan het fenomeen Roparun handen en voeten zou moeten krijgen.
Niemand twijfelde echter aan zijn bedoelingen, Rinus kwam na wat hij beloofde en eigenlijk nog veel meer dan dat..........zijn vele connecties zorgden ervoor dat allerlei materialen en financiële bijdragen beschikbaar kwamen waarmee ons team ruimschoots haar voordeel kon doen !
Dat af en toe een klein missertje roet in het eten gooide, mocht de pret niet drukken.
Hilarisch blijven de verhalen over de aggregaten die een heel Roparunweekend dienst weigerden. Rinus heeft ze van boven tot onder uit elkaar gehaald, van links tot rechts bekeken en geïnspecteerd, van binnen tot buiten geolied en gesmeerd, maar helaas bleek niets voor een oplossing te zorgen.
Bij terugkomst bleek dat benzine wonderen had kunnen verrichten, maar Rinus bleef stug volharden in het feit dat zijn sponsor dieselaggregaten had geleverd.
Ook was benzine er de oorzaak van dat onze hele voorraad krentenbollen volkomen waardeloos was geworden, nadat een lekkende jerrycan in de krat etenswaren werd bewaard.
Dat Rinus de verantwoordelijkheid kreeg over het chemisch toilet en vooral over het legen daarvan, was natuurlijk al reden tot dolle pret. Maar dat hij met zo'n stinkend gevaarte in de slaapwagen rondtoerde en de lucht dus niet om te harden was, werd door de lopers die hun tukje wilden doen, niet bepaald in dank afgenomen..........
Elke gelegenheid werd aangegrepen Rinus nog eens haarfijn te confronteren met deze gebeurtenissen, maar het was Rinus ten voeten uit dat hij zich hierdoor zeker niet liet kennen. Sterker nog, hij zag er zelf de humor ook wel van in en had dan vaak het hoogste woord !
Zo was Rinus eigenlijk altijd. Een optimale inzet bij alles wat de Roparun vereist, immer optimistisch over een goede afloop, maar ook kritisch als zaken in zijn ogen niet goed waren geregeld of afspraken niet juist werden nageleefd.

Door zijn ziekte kon Rinus helaas in het afgelopen jaar niet meer met ons meedoen aan de Roparun, hoe graag hij dit ook zou hebben gewild. Toch heeft hij ook toen nog zijn steentje bijgedragen, want vanaf zijn ziekbed regelde hij ''gewoon'' de nodige zaken. Gewoon, omdat hij vond dat het zo hoorde en hij er de tijd voor had, zei hij.
En Rinus was er natuurlijk wel bij doorkomst in Oud-Beijerland,waar hij ons team opwachtte. Voor ons allemaal een bijzonder emotioneel weerzien, vooral ook omdat hij in die periode erg ziek en verzwakt was.

Begin oktober 2011 mochten Rinus. Anneke en hun kinderen in Zeeland nog genieten van een weekje vakantie in een bungalow van de Roparun.
"Zo, kunnen we er gelukkig zelf ook nog even van profiteren" aldus het luchtige commentaar van Rinus. Hij had het er reuze naar zijn zin.........

Na de dood van Aad, Dick en Marja. betekent het overlijden van Rinus opnieuw een zware klap voor familie De Vette in relatief korte tijd. We weten inmiddels helaas maar al te goed wat de ziekte kanker voor impact heeft en wat de stichting Roparun voor patiënten en hun naaste familieleden kan betekenen.
Het is daarom dat we verder gaan.........verder willen met onze deelname aan de Roparun !!!

Rinus wilde het niet anders.