Verslag Roparun 2007

Het is allesbehalve eenvoudig om drie ? of liever gezegd, vier (een groot aantal teamleden vertrok immers al op de vrijdag voorafgaand aan het Pinksterweekeinde naar Parijs) ? dagen Roparun te vatten in een verhaal dat recht doet aan het gevoel dat de gebeurtenissen gedurende die dagen bij veel leden van het team Familie van Aad de Vette opriep. Toch wil ik hier een poging wagen en, in aanvulling op de bergen foto's die door deze en gene zijn gemaakt en die letterlijk een beeld geven van wat er plaatsvond, de sfeer te schetsen van de 'Roparun 2007 met het team Familie van Aad de Vette'.

Laten we, voor de verandering, eens beginnen bij het einde. In de interviews die wij voerden met Radio Hoeksche Waard werd mij door interviewer Jan een aantal malen gezegd dat "de Coolsingel zou meevallen". Hij deed deze uitspraak na mijn opmerking dat ik tegen de finish enorm opzag, of liever gezegd de emoties die mij daar onherroepelijk zouden overvallen. Nu, Jan had gelijk, de Coolsingel viel inderdaad mee. Zoals we ? ik vat gemakshalve even het algemene gevoel van de familie na de Roparun samen ? de hele Run in een roes aflegden, zo kwamen wij ook over de Rotterdamse eindstreep. Waarop Jan mij echter niet had voorbereid, was de passage van het Daniël-den-Hoed-ziekenhuis, enkele kilometers eerder. Niemand had mij kunnen voorbereiden op het gevoel dat je krijgt nadat je je bijna 45 uur (met weinig slaap) van Parijs naar Rotterdam worstelt en aankijkt tegen die welbekende gebouwen, temidden van een grote groep familieleden die allemaal zijn gekleed in hetzelfde tenue waarop trots de gelaatstrekken van mijn vader prijken. De gebouwen waarin mijn vader zovele behandelingen heeft moeten doorstaan. De gebouwen ook waarin hij gedurende slechte perioden nachten heeft doorgebracht met mijn moeder aan zijn zijde. De beruchte Man met de Hamer waren wij eerder op de route niet tegengekomen, maar dat is zeer waarschijnlijk geweest omdat hij zich daar heeft staan warm zwaaien, tussen de applaudisserende kankerpatiënten, mensen die net als mijn vader aan deze vreselijke ziekte lijden; mensen van wie hopelijk het grootste deel met meer succes de behandelingen doorstaat dan mijn vader deed; mensen die wellicht hun laatste zware dagen wat prettiger doormaken vanwege de projecten die de Stichting Roparun kan financieren. De tik met de emotionele Hamer was althans voor mij groot, daar bij het 'Daniël'. Echt veel tijd om erbij stil te staan was er evenwel niet. Zo is nu eenmaal de Roparun: je gaat door, als een stoomtrein op weg naar zijn eindstation aan de overkant van de Erasmusbrug.

Dit is ook waarom ik bij het einde begin. De Run verliep voor het team Familie van Aad de Vette zo voorspoedig dat je bijna zou vergeten welke droevige reden achter onze deelname aan de Roparun 2007 steekt.

Zoals gezegd is het woordje 'roes' nog de beste omschrijving voor de staat waarin velen van het team de Run lijken te hebben doorstaan. Ik heb getracht mij van tevoren een voorstelling te maken van hoe het zou zijn om telkens etappes van zes uur aan één stuk met een klein groepje familieleden in een busje gepropt te zitten, vanwaaruit je een flink aantal malen de dag of nacht wordt ingejaagd om een stuk te gaan rennen, achter een fietser aan en opgejaagd door een tweede. Korte stukjes rennen ook, want wat stelt anderhalf of twee kilometer nu eigenlijk voor? (zo denk je de eerste paar keren dat je deze afstand mag afleggen). Ik had mij er van tevoren al wel op voorbereid dat dit langer blijkt te zijn dan je zou denken. Laat ik daarin nu absoluut gelijk hebben gekregen! Al helemaal als je die 'korte afstandjes' in totaal een keer of veertig mag overbruggen. Niet zelden gebeurde het dat ik dacht dat ik er bijna was en vervolgens de fietser achter mij doodleuk hoorde opmerken: "Het gaat goed, al 500 meter, je bent op eenderde".
En toch vlogen die zes uren keer op keer om. Het is een bijzonder gevoel om je omringd te weten door mensen die zo dicht bij je staan, broer, ooms, tantes, neven en nichten. Er is altijd wel iemand die een grapje of een praatje maakt, die je weet op te zwepen tot een nog iets snellere kilometer, die je laat vergeten dat het best een zware lichamelijke inspanning is die je verricht. Natuurlijk schreeuwden mijn spieren na een paar uur dat het "nu wel weer eens tijd zou worden om lekker uit te rusten, en waar blijft %$#%^& die aflossing?", maar mede dankzij mijn familieleden (en natuurlijk de uitmuntende staat waarin mijn lichaam verkeerde, kuch kuch) heb ik geen moment het gevoel gehad dat ik mij op den duur op handen en knieën zou moeten voorslepen en daarbij elk restje mentale veerkracht zou inzetten.
Een roes dus... Er nu op terugkijkend lijkt de Roparun voor mij te hebben bestaan uit: naar toe leven, start, zon ging onder, zon ging op (en tijdtechnisch gezien deed de zon dat heel waarschijnlijk nog eens een keer, maar tegen die tijd was ik het besef van tijd al kwijt), finish, afkicken.

Mijn beschrijving roept misschien het beeld op van een team dat fluitend en met twee vingers in de neus de toch niet geringe 530 kilometer tussen Parijs en Rotterdam aflegde en waarvan de afzonderlijke leden zonder moeite de anderhalve marathon per persoon volbrachten (terecht merkte de omroeper in Numansdorp op dat we toch elk die afstand aflegden in twee dagen; ik kan het nog steeds niet geloven). Laat duidelijk zijn dat de Roparun geen 'walk in the park' is, zoals de Engelsen zo mooi zeggen. Dat wij onszelf hebben onderschat, blijkt echter wel uit het feit dat wij zelfs met rustpauzes van enkele uren de Run hebben gelopen met een snelheid die ver lag boven de door ons opgegeven gemiddelde snelheid van 11 kilometer per uur. Zo lukte het gedurende de gehele loop om de organisatie te verrassen die ons dan ook prompt bij weer een volgend 'check point' tot een op-de-plaats-rust dwong omdat dit 'point' nog niet in bedrijf was. Excuses ook aan de dorpe- en stedelingen die wij in hun prachtig versierde doorkomstplaatsen de kans niet gaven om goed in te drinken en zich volledig in de festiviteiten te storten, omdat wij al voor die tijd tussen de etensdampen (Steunpunt Sophia, Saultain, Frankrijk), fakkels (Zele, België), piratenschepen (Ossendrecht, Nederland) of mistflarden (Bergen op Zoom, Nederland) doorsnelden.

Ik leg graag de schuld voor dat hoge tempo bij team 34, het team van de P.I. Achterhoek. Wij hebben een groot deel van de Run samen met hen mogen optrekken in sportieve en vriendelijke competitie. Hoewel de Roparun dit jaar geen wedstrijdelement kende, wil dit natuurlijk niet zeggen dat je dit niet zelf kunt inbouwen. Vanaf Parijs tot aan Bergen op Zoom, toen we besloten twee uur rust te nemen omdat we anders in Rotterdam zouden zijn aangekomen op een tijdstip waarop we nog hadden kunnen meehelpen met het opbouwen van de tribunes, stond voor ons team in het teken van het vóór blijven van team 34. Lange tijd behoorde ook team 41 (McBaja) tot de aanjagers, maar vooral '34' zorgde ervoor dat de Familie van Aad de Vette over het Roparunparcours jakkerde.
Het betekende overigens niet slechts dat we het parcours hebben gelopen tegen team 34, maar vooral ook sámen met hen. De gezellige kwinkslagen over en weer en vriendelijke praatjes wanneer onze bussen naast elkaar parkeerden om lopers te wisselen maakte het uiterst plezierig om de 'jongens en meisjes' van 34 tegen te komen... om dan vervolgens weer zo hard mogelijk van hen weg te lopen natuurlijk, dat spreekt voor zich.
Een sfeerimpressie van de Roparun 2007 voor het team Familie van Aad de Vette zou niet volledig zijn zonder een verwijzing naar onze medelopers van team 34. Ook dát is de Roparun, je doet het mét elkaar, allemaal vanuit dezelfde gedachte: een mooie prestatie neerzetten, plezier hebben én bijdragen aan het goede doel.

Tja, aangezien ik dit verslag ben begonnen bij het einde, kun je op je klompen aanvoelen dat ik zal eindigen bij het begin. Eigenlijk laten de gevoelens die de Roparun heeft opgeroepen zich goed samenvatten in wat er omging rond de start van de Run op zaterdagmiddag: de saamhorigheid (ouderwets woord, maar wel zeer treffend om te omschrijven hoe het voelt om deel uit te maken van de familie van Aad de Vette), de grappen en grollen die worden uitgewisseld terwijl fietsen in elkaar werden geschroefd (ofwel, kleine vlaggetjes werden gemonteerd) en nummers 21 op lopers werden gespeld, de spannende verwachting, de sombere luchten waaruit in ons geval gelukkig slechts een enkele bui viel tijdens de Run (hoewel we op de Coolsingel nog net werden getrakteerd op een klein wolkbreukje), maar tegelijkertijd ook de wetenschap dat wij dit allemaal deden omdat mijn vader Aad er niet meer is. En toen klonk het startschot en vertrok het team Familie van Aad de Vette in de personen van Martin, Cora, Ruud en Peter vanonder de startboog op vliegveld Le Bourget in Parijs...

De Roparun 2007 was zondermeer een bijzondere belevenis. Als je later hoort dat je daarin hebt mogen bijdragen aan een totaalopbrengst van 3,7 miljoen euro, waarmee 'leven kan worden toegevoegd aan dagen waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven', dan word ik daar stil van.

Stil en trots... net zoals mijn vader zou zijn geweest...